Analiza omawia antynatowskie narracje, które pojawiły się w tureckiej infosferze po informacjach o planach utworzenia nowego korpusu wielonarodowego NATO w Turcji oraz po spekulacjach dotyczących dowództwa morskiego w rejonie cieśnin. W przekazach tych powtarzały się tezy, że NATO i USA próbują wciągnąć Turcję do cudzej wojny, przejąć kontrolę nad Bosforem i Dardanelami, podważyć Konwencję z Montreux oraz ograniczyć turecką suwerenność.

Analiza pokazuje, że choć wiele z tych narracji ma charakter spiskowy, trafiają one na podatny grunt: odwołują się do historycznych lęków związanych z utratą suwerenności, pamięci o rozpadzie Imperium Osmańskiego, nieufności wobec Zachodu oraz przekonania, że Turcja jest traktowana przez NATO jako sojusznik drugiej kategorii. Szczególnie widoczne są także przekazy prorosyjskie i euroazjatyckie, przedstawiające Rosję jako naturalnego partnera przeciwko zachodniemu „imperializmowi”.

Z perspektywy NATO i Polski narracje te są groźne, ponieważ osłabiają społeczne zaufanie do Sojuszu Północnoatlantyckiego, wzmacniają antyzachodnie nastroje i mogą być wykorzystywane przez Rosję oraz Chiny do pogłębiania podziałów wewnątrz NATO.